Jarzębinowe zabawy :)

Dzień jak co dzień.
Zakupy, obiad, spacer...
Idąc do sklepu zobaczyłyśmy jarzębinę i nie potrzebne były słowa, wiedziałam, że będzie radość.
Szybko zerwałam jeden "pęczek" i dałam Anielce.
Nie wiem czemu, ale wcześniej nie miała okazji  poznać tych darów losu :)
Ileż radości może dać dziecku "pęczek" jarzębiny?
Oj wiele i to naprawdę wiele.

Rozdeptywanie jarzębiny może być tak zajmującym zajęciem, że dziecko zapomina o wszystkim, włącznie z informowaniem o potrzebach fizjologicznych. Ale czy to znaczy, że dziecku trzeba tego zabronić? Absolutnie nie. A powiem więcej warto pokazać dziecku inne możliwości. My np nabijałyśmy jarzębinę na patyczek. Takie zajęcie też wciąga. Układanie, liczenie, czy ozdabianie babek z piasku to tylko garstka możliwości.
U nas niestety na tych zastosowaniach się zakończyło, bo przyszły "koleanki" Anielki więc były ważniejsze sprawy i zajęcia.
Ale radość dziecka niezastąpiona. Niestety zdjęć nie za wiele bo matka gapa zapomniała, że ma aparat w torbie.

Niedziela w dresie

Niedziela w dresie, to jednak nie oznacza, że leniwie i w domu.
Miało być leniwie, jednak Anielka odpuściła sobie popołudniową drzemkę więc trzeba było korzystać z pogody, bo już nie długo nie będzie tak przyjemnie.
Najpierw obiadek u prababci, przebranie się w tytułowy dresik (a dokładniej spodnie dresowe) i spacer na Piknik stowarzyszeń :) Aniela liczyła na dmuchane zamki do zjeżdżania i trampoliny, ale niestety nie było i nasze dziecko było maksymalnie zawiedzione. 
Małym wynagrodzeniem były maksi bańki mydlane i wata cukrowa (która bardziej robiła za brodę i wąsy niż do jedzenia). Chwila z ciocią i wujkiem oraz ich wielkim patrolem, do którego Aniela bała się wejść;) później trochę ganiania z nowo poznanym kolegą Jaśkiem i do babci.

Niestety pocałowaliśmy klamkę i tyle, mieliśmy jechać już do domu jednak Aniela protestowała więc pojechaliśmy na dożynki niedaleko naszego miasta.
Anielka jak tylko zobaczyła karuzele i dmuchane zjeżdżalnie od razu się ucieszyła, aż podskakiwała z radości. Balony, zabawki, stragany już nic nie było ważne.
Tatko kupił bilety i Aniela ruszyła na podbój dmuchanych atrakcji. Na dużą zjeżdżalnie musieliśmy chwilę poczekać bo było bardzo dużo dzieci, a nie chciałam żeby mi dziecko staranowali. Chwila cierpliwości i Aniela mogła swobodnie wchodzić i zjeżdżać bo była tylko 4 dzieci na cały "zamek".
Radość bezcenna, zmęczona ledwo stała na nogach, chwila rozmowy z szefem męża i ruszyliśmy do samochodu, bo dość daleko zaparkowaliśmy, a czarne chmury nadchodziły. Udało nam się spokojnie dojść do auta, w drodze do domu Aniela zasnęła więc wieczór był długi, bo już nie pamiętam kiedy moje dziecko poszło spać po godz. 20 :)

A co do dresów, rzadko Aniela chodzi w tego typu spodniach chociaż zdarza się, że wychodzi w dresach na plac zabaw. Te urzekły mnie od pierwszego wejrzenia;) Mimo, że są dość duże (bo nie było mniejszych) wywinięte nogawki i jest dobrze. Uwielbiam takie spodnie i ubrania na długi czas (bo później będzie mogła nosić jako takie do pół łydki i też będą fajnie wyglądały). Poza tym są mega wygodne, bo nie krępują ruchów i Anielka mogła swobodnie biegać i szaleć na dmuchańcach.

*przepraszam za jakość zdjęć niestety nie mieliśmy aparatu i wszystkie robione telefonem

SOVA Poduszka – klin

Poduszkę - klin od firmy SOVA otrzymałyśmy na Spotkaniu Mam Blogerek w Bełchatowie.
Kształt poduszki pozwala by główka dziecka była wyżej ułożona niż reszta ciała. Takie ułożenie ciała świetnie sprawdza się podczas choroby oraz ulewania dziecka (dokładnie pamiętam jak kombinowałam by Aniela podczas kataru spała właśnie w takiej pozycji).

Środek poduszki wykonany z oddychającej pianki poliuretanowej.
Poszewka na poduszkę wykonana z materiału Evolon z właściwościami antybakteryjnymi. Evelon zapobiega rozwojowi grzybów, więc jest doskonała także dla alergików.

Poduszkę najlepiej ułożyć bezpośrednio na materac, pod prześcieradło.

Więcej informacji na temat zastosowania poduszki - klin przeczytacie na stronie Fundacji, której SOVA jest partnerem.

źródło: http://alergsova.pl/foty/biblioteka_zdjec/P-K.png

 
U nas niestety poduszka czeka na lepsze jutro, albo na nowego członka rodziny. Anielka ma swoją ukochaną podusie i nie odda jej za żadne skarby (przynajmniej na razie). Jeśli nie Anielka to następna dzidzia (jak będzie) będzie korzystać z podusi bo to świetna sprawa. Żałuję, że nie była w moim posiadaniu jak Aniela była malutka.

Kocham Cie!

Niestety jest sporo dzieci, które nie do końca wiedzą co znaczy być kochanym miłością bezwarunkową. Rodzice nie potrafią okazywać swoich uczuć. Uważają, że skoro dbają o dzieci, wychowuję je to jest oczywistym, że je kochają. Niestety dziecko potrzebuje czułości, bliskości, zaufania, chwil spędzonej tylko z nim. Nie wystarczy powiedzieć "Kocham Cię".

Naszą miłość okazujemy na wiele sposobów, w każdej możliwej sytuacji. Podczas zabawy, chwaląc dziecko, komplementując jego wygląd, czy zdobyte umiejętności. Miłość przejawia się w przytulaniu, wspólne rozmowy i dawanie dziecku możliwość decyzji. Poza tym my (rodzice) okazujemy uczucia przy Anielce. Chodzi o drobne gesty, przytulenie, buziak, czy miłe słowo.

U nas w domu dość często pada "Kocham Cię" nie tylko z naszych ust (rodziców), ale również z ust Anielki. Anielka podchodzi przytula się i mówi to magiczne słowo. Za każdym razem robi mi się cieplej na sercu i wiem, że to jest najszczersze "Kocham" na świecie. Pamiętam jak powiedziała pierwszy raz Kocham Cie!
Dzień jej drugich urodzin, kładziemy się spać a moja kruszynka "Tośtam Ciem mamusiu" łzy poleciały mi po policzku, bo to najcudowniejszy prezent dla mnie mimo, że to jej urodziny były.

Chciałabym by Anielka umiała okazywać swoje uczucia i by wiedziała zawsze, że my ją kochamy i zawsze może na nas liczyć. Jesteśmy rodzicami, ale także przyjaciółmi.

Trzecia rocznica !

Tak tak to już trzy lata.
Trzy lata po ślubie z mym lubym :)

To już trzy lata a wydaje mi się, że to było tak nie dawno.
Pamiętam jak się ubierałam, jakie emocje towarzyszyły mi gdy czekałam na przyszłego męża.
Przysięgi nie pamiętam, w zbyt wielkim szoku chyba byłam:P
Zabawa do białego rana . Kilka godzin snu i "chwila" na ogarnięcie się i poprawiny.
Jakby to było tydzień temu, a to już, albo dopiero trzy lata.
Mam  nadzieję, że będziemy trwać w tej naszej miłości jeszcze nie dwa nie trzy lata, a dwadzieścia, trzydzieści, aż do śmierci....

Trzy lata po ślubie, razem prawie 10 lat (w grudniu będzie 10) więc trochę się już znamy.

Nasza historia jest długa, bywało różniej (jak w każdym związku). Przeżyliśmy wiele radości, szczęścia, ale było też mniej kolorowo gdzie leciały łzy. Daliśmy radę przetrwać i bardzo się z tego cieszę. Zaręczyliśmy się w sylwestra 2008 roku, dla mnie mega niespodzianka bo nic nie wiedziałam:)
13 sierpnia 2011 roku wzięliśmy ślub i 13 okazała się szczęśliwa. Po 9 miesiącach 13 maja urodziła się nasza królewna Anielka.

Teraz parę słów do Niego
Bo kocham go bardzo, za to, że znosi moje wymysły,
za to, że potrafi tak po prostu przytulić gdy po moich policzkach płyną łzy
za to, że walczył i się nie poddał
za to, że mimo zmęczenia po pracy bierze się za sprzątanie
za to, że nie wymaga by codziennie był obiad, tym bardziej dwu dyniowy
za to, że kocha mnie mimo moich nadprogramowych kilogramów
za to, że jest i nawet za to, że mnie wkurza
:*

A teraz zapraszam was na mały przegląd naszych zdjęć;)

Jeszcze jako narzeczeni

Przygotowania

Kościół- już jako małżeństwo

Czas na osładzanie wódki, pierwszy taniec i zabawę

 Poprawiny

Trochę zdjęć w plenerze ;)