Mamusiu pozwól mi żyć!!

Dzisiaj moje serce na chwilę się zatrzymało, gdy zobaczyłam zdjęcie które wstawił mój znajomy na fb.

Miałam nie pisać na ten temat, ale jednak. Muszę to z siebie wyrzucić.
Chodzi mi o temat aborcji.

To jest zdjęcie które skłoniło mnie do napisania tego postu.

https://fbcdn-sphotos-d-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xpf1/t1.0-9/p600x600/10384824_10152523462438631_5343769250284313524_n.jpg

Odkąd pamiętam zawsze chciałam być mamą. Anielka jest dzieckiem nie do końca planowanym, ale bardzo kochanym. Ani minuty nie żałowałam, że tak się stało jak się stało.

Nie wyobrażam sobie sytuacji gdy zachodzę w ciążę i chce usunąć dzieciątko które rośnie, rozwija się pod moim sercem. Skoro się rozwija to chce żyć tak jak każdy z nas. Dla mnie nawet 5 tygodniowy groszek jest dzieckiem. Jest żywą istotą, chcącą żyć. 

Patrząc na to zdjęcie ciężko mi przełknąć nawet ślinę. Serce wariuje. Jak można skazać swoje dziecko na takie cierpienie. 

Rozumnie są różne sytuacje i staram się zrozumieć. Chociaż ciężko mi. Nie chcę nikogo oceniać. Każdy z nas ma swoje sumienie, swoje odczucia. 

Ale skoro dziecko jest owocem miłości dwojga ludzi i podczas ciąży okazuje się że dziecko jest chore, to starałabym się ze wszystkich sił by moje dziecko się urodziło i żyło jak najdłużej. Nawet jeśli by miały być to dni, tygodnie. 

Tłumaczenie, że rodzice chcą oszczędzić dziecku cierpienia jakoś do mnie nie docierają. Przecież przeprowadzając aborcję ranią i zadają dziecku jeszcze większe cierpienie. Jak można świadomie pozwolić na rozszarpanie własnego dziecka, to tak jakbyśmy wrzuciły nasze nowo narodzone dziecko lwom na pożarcie, one też by je rozszarpały.

Nie chcąc dziecka oddajmy je inny, jest wiele rodzin które nie mogą być rodzicami biologicznymi. Ten maleńki człowieczek też chce żyć, sami kiedyś byliśmy takimi groszkami. Dajmy innym spełnić swoje marzenia, nawet te najmniejsze, te by zobaczyć chodź przez chwilę ten świat.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

- Cześć mały!
- Cześć! Kim jesteś?
- Twoim aniołem stróżem.
- A przed kim będziesz mnie strzec? Przecież jestem bezpieczny tutaj i chcę tu zostać.
- Śmieszny jesteś. A jak tu będziesz żył?
- Dobrze! Tylko mama płacze codziennie…
- Nie martw się, mały, dorośli cały czas mają jakieś problemy. Śpij więcej, zbieraj siły, będą ci potrzebne.
- Widziałeś moją mamę? Jaka ona jest?
- Pewnie, przecież zawsze jestem blisko ciebie. Mama jest piękna i bardzo młoda.

- Cholerny brzuch! Wyglądam jak wieloryb! Butów nie mogę zawiązać, żeby to szlag trafił!
- Aniele, jesteś tu?
- Jestem.
- Mama dzisiaj bardzo się złości… Płacze od rana i kłóci się sama ze sobą…
- Nie zwracaj na to uwagi. Gotów zobaczyć jak jest na świecie?
- Chyba tak, ale bardzo się boję. A jak mama jeszcze bardziej się zdenerwuje, gdy mnie zobaczy?
- Coś ty! Na pewno się ucieszy! Jak można nie kochać takiego malucha jak ty?!
- Aniele, a jak tam jest? Poza brzuchem?
- Teraz mamy zimę, świat jest biały, a z nieba lecą miękkie białe płatki. Niedługo sam zobaczysz.
- Aniele, jestem gotów!
- No to w drogę, mały! Czekam na ciebie.
- Aniele, boję się!
- O cholera jak boli! Pomocy! Chyba rodzę! Cholerny ból!!!
Maluch przyszedł na świat szybko, bez pomocy, bez świadków. Pewnie bardzo się bał, że mamę będzie bolało.
Dobę później, wieczorem, na obrzeżach miasta, w pobliżu małego osiedla.
- Nie gniewaj się na mnie, synku. Czasy teraz takie… Sama sobie nie poradzę… Kto mnie z tobą zechce… Ja mam całe życie jeszcze przed sobą, a tobie jest wszystko jedno, po prostu zaśniesz i już…
- Aniele, a dokąd mama poszła?
- Nie wiem, nie martw się, zaraz wróci.
- Aniele, a czemu masz taki dziwny głos? Płaczesz? Aniele, proszę, powiedz mamie, że mi tu bardzo zimno!
- Nie, mały, nie płaczę, wydawało ci się, zaraz przyprowadzę twoją mamę! Tylko nie zasypiaj, płacz, płacz głośno!
- Nie mogę płakać, Aniele, bo mama kazała spać…
W tym samym czasie, w domu na małym osiedlu.
- Nie rozumiem! Dokąd ty się wybierasz?! Ciemno już, mróz! Gdzie cię niesie? Całkiem ci odbiło po tym szpitalu! Kochanie, tysiące par nie mogą mieć dzieci i jakoś sobie z tym radzą!
- Proszę cię, ubierz się i chodź ze mną.
- Dokąd?!
- Nie wiem dokąd, po prostu czuję, że muszę dokądś pójść. Zaufaj mi, proszę!
- Dobrze, ale po raz ostatni! Po raz ostatni się ciebie słucham!
Z domu wyszła para. Pierwsza szła kobieta, dość szybko. Za nią podążał mężczyzna.
- Kochanie, mam takie wrażenie, że wiesz dokąd idziesz.
- Nie uwierzysz, ale coś prowadzi mnie jak po sznurku… czuję, jakby ktoś ciągnął mnie za rękę…
- Przerażasz mnie! Obiecaj, że zadzwonimy do twojego lekarza! Musisz wziąć zwolnienie i odpocząć.
- Cicho! Słyszysz? Ktoś płacze…
- Jakby dziecko…
- Mały, płacz głośniej! Mama się zgubiła, ale zaraz cię znajdzie!
- Aniele, gdzie byłeś? Wołałem cię! Bardzo mi zimno!
- Byłem po twoją mamę. Jest już całkiem blisko.
- To rzeczywiście dziecko! Całkiem zmarznięte! Szybko, szybko, biegnij z nim do domu! Kochany, dziecko spadło nam z nieba!
- Aniele, moja mama ma inny głos…
- Przyzwyczaisz się, mały. To głos twojej prawdziwej Mamy

źródło internet(nie pamiętam strony)

Post pisany pod wpływem dużych emocji.

Nawlekaj nie czekaj

Nawlekaj nie czekaj to gra edukacyjna przeznaczona dla dzieci 3+.
Gra zawiera 12 kulek, po 6 dla każdego gracza. 55 kart podzielonych na 5 poziomów trudności. Jedna mini klepsydra, żetony i dwa sznurki.

My póki co gramy na własnych zasadach, Aniela jeszcze nie potrafi tak szybko nawlekać by zmieścić się czasowo.
Grę Anielka dostała od nas na urodziny i od początku jej się spodobała, początkowo nie umiała nawlekać kulek na sznurek. Trochę ćwiczeń i się udało. Nawlekamy praktyczne codziennie.
Dzięki NAWLEKAJ NIE CZEKAJ uczymy się zręczności oraz kolorów (gdyż kulki są w różnych kolorach), a także uczymy się liczyć.

Nasze kolorowe kuleczki zabieramy również na spacery gdy jest ciepło i można posiedzieć na kocyku:)

Nieproszony gość

Nieproszony gość zawitał do nas przedwczoraj.

Zaczęło się niewinnie kilka kichnięć. Wczoraj rozgościł się całkowicie. Aniele dopadła jakaś infekcja.

Wczoraj cały dzień gile wiszące po samą brodę, oczy czerwone i łzawiące. Biedna się wymęczyła. Noc całkiem spokojnie przeszła, pomijając, że nos zapchany utrudniał swobodne oddychanie. W nocy Anielka zaczęła troszkę kaszleć i gdy przebudziła się koło 6 płakała, że ją boli gardło.
Tata zapisał nas rano do lekarza.
Katar nadal leci (chociaż wydaje mi się, że mniej niż wczoraj), oczy nadal czerwone i łzawią, gardło zaczerwienione i powiększone węzły (w sumie to prawy).
Od lekarza wyszłyśmy z receptą na antybiotyk i listą innych leków.
Wizyta w aptece zmniejszyła nasz budżet o ponad 50 zł.
Pierwsza dawka leków podana, w sumie bez większych problemów. Na szczęście Aniela nie jest z tych co to nie wezmą  żadnego leku do buzi.
Mimo choroby Aniela dzisiaj daje popalić od samego rana. Buszuje wszędzie i tylko słychać "chce hopsia, chce juuu, chce jeść, chce ciastko, chce pić, chce peppe....." i ciągle coś, a najlepiej wszystko naraz.
Chwila wytchnienia dla matki, bo młoda padła i śpi.

Niech znika ten nieproszony gość tak szybko jak się pojawił!


A wy kochane zdrowe? z tego co słyszę to sporo osób choruje.

Dłuuugi weekend!

O tak, to był długi weekend.
Tato Anielki wziął na piątek urlop więc w końcu mogliśmy spędzić trochę czasu razem.
Czwartek zleciał jakoś szybko. Obiad u prababci, popołudniu rodzinny spacer z "podziwianiem" kaczek, a wieczorkiem na chwilę u dziadków.

Na piątek zaplanowaliśmy wyjazd do Łódzkiego Zoo. Niestety pogoda była niepewna więc odpuściliśmy. Aniela nie była zbyt szczęśliwa, więc coś trzeba było wymyślić. Padło na Figloraj w naszym mieście. Pojechaliśmy po obiedzie i spędziliśmy tam ponad dwie godziny. Oczywiście Młoda nie była zbytnio chętna do powrotu do domu, ale udało nam się jakoś ją "wyciągnąć". Aniela pełna wrażeń padła w samochodzie, a po drzemce odwiedziliśmy drugich dziadków którzy wrócili z wczasów i Aniela była już trochę za nimi stęskniona.

Sobota rano. Pogoda za oknem w sumie jak w piątek, trochę przebijało słoneczko więc zdecydowaliśmy się na wyjazd do Zoo. Pogoda okazała się w sam raz na zwiedzanie zoo. Aniela grzecznie i spokojnie chodziła(ewentualnie jeździła we wózku) i podziwiała zwierzątka. Podróż już niestety nie była tak przyjemna. Aniela śpiąca, zmęczona, nie mogła zasnąć, chciała wychodzić z fotelika. Oj trochę się namęczyliśmy, 15 min przed końcem drogi oczywiście zasnęła i spała jakieś 2 godziny.

Niedziela zleciała bardziej leniwie i w dużo większym rodzinnym gronie z racji imienin babci/prababci Anielki.

Po poprzednim poście Anielka zdecydowała się na drzemki (nie codziennie) około godz 17 więc niby dobrze, ale godzina trochę mało dogodna (K.akurat wraca z pracy, najlepsza godzina na wyjście na dwór, no i jak wstanie ok19 to idzie spać o 22, albo i po) i nie wiadomo czy cieszyć się czy nie :)

A wam jak minął weekend?

Koniec wolnego!

Koniec wolnego. Oj ubolewam nad tym bardzo.
Nie nie nie ... nigdzie nie byliśmy.
Chodzi o wolne matki. O chwile wolną w ciągu dnia.
Ogólnie chodzi  o to, że młoda zrezygnowała z drzemki w dzień.

Aniela zrezygnowała ze spania jak zaczęły się upał, bo po co tracić czas na spanie.
Czas gdy Aniela spała popołudniu to był mój czas. Mogłam ogarnąć spokojnie mieszkanie, przygotować coś na obiad, usiąść do kompa i zająć się po prostu sobą. No niestety ten czas miną. Teraz matka musi radzić sobie inaczej.

Teraz każdy dzień to szybkie śniadanie (albo dwa gryzy w biegu Aniela załapie i tyle) i odrazy około 9-10 na dwór. Do południa spacerujemy, robimy drobne zakupy. Później do domu(albo babci) na obiad i zabawa w domu. Jakoś muszę zająć moje dziecko, bo najchętniej spędziłaby cały dzień na dworze, na placu zabaw. Niestety w takie upały to nie możliwe, więc wymyślamy w domu i tak do jakiejś 16-17 i znowu idziemy na dwór, przeważnie za blok na plac zabaw, gdzie już trochę cieniu jest, więc można szaleć, gdzieś do 20. Także czasu matka ma nie wiele i póki co jakoś nie może go sobie wygospodarować, muszę jakoś nauczyć się żyć bez drzemki mojej niuńki. Z racji tego wszystkiego mało mnie tu i postów mało, chociaż staram się czytać wasze blogi na bieżąco.

Pozdrawiamy gorąco:)

I kilka fotek z ostatnich dni:)

Nareszcie w domu

Od soboty jesteśmy na swoim.
Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej.
Na początku trochę dziwnie i nieswojo, ale szybko poczuliśmy klimat naszego mieszkania na nowo.
Aniela zapytana jak jest u nas w domku odpowiada "ćiśto i chajnie" (czysto i fajnie). Gdy byliśmy u rodziców tłumaczyliśmy jej, że u nas jest brudno dlatego śpimy u babci, to teraz jest ćiśto.

A teraz pokaże wam naszą łazienkową metamorfozę:)

Zdjęcia starej łazienki i wc robione już w trakcie "demolki".

a teraz już po remoncie

 w miejscu dawnej ubikacji

druga część łazienki

Jak na razie dodatki zielone jeszcze ze "starej" łazienki, docelowo będą czerwone tak jak listwa między płytami. 

Coś w takim stylu

Jeszcze nad pralką i toaletą będzie szafka wisząca.

Nie do końca jest to łazienka moich marzeń, ale niestety na paru metrów cudów się nie stworzy, ale i tak jest o niebo lepiej niż było i w końcu mamy normalną umywalkę, a nie jakiegoś wiszącego wypierdka.

Dzień Dziecka!

Wczorajszy dzień spędziliśmy w 100% rodzinnie. Cała nasza trójka.
Najpierw pojechaliśmy do dziadków. Prezenty, zabawa, zabawa i zabawa. Później obiad chwila oddechu i ruszyliśmy z ciocią do Gorzkowic.

Aniela chwilkę przespała się w samochodzie.
W Gorzkowicach odwiedziliśmy ciocie-babcie i ruszyliśmy na festyn, tzn Dni Gorzkowic i imprezę z okazji oddania remizy strażackiej po remoncie.

Oczywiście atrakcji nie brakowało. Karuzele, trampoliny, ciuchcie, stragany, budki z jedzeniem, klaun na szczudłach, klauny uczące żonglować, chodzić na szczudłach, puszczać duże bańki mydlane i wiele innych.

Aniela od razu chciała iść na zamek/zjeżdżalnię, niestety dzieci było tam bardzo dużo i baliśmy się, że starsze dzieciaki staranują nam dziecko. Na szczęście zobaczyliśmy ciuchcię idealną dla Anielki i jej też się spodobała. Kupiliśmy bilety i ruszyliśmy do ciuchci. Anielka wsiadła sama i dzielnie siedziała i kierowała. Była tak zafascynowana, że tylko przygryzała dolną wargę, pokazując przy tym górne ząbki, nie mając czasu nawet pomachać do rodziców i cioci:)
Byliśmy na trampolinie i smokach, wystaliśmy się w mega kolejce za balonami. Aniela chciała bardzo świnkę peppe niestety pan nie potrafił zrobić, więc otrzymaliśmy małpkę na kwiatku z którego Aniela bardzo się ucieszyła. Później jeszcze raz rundka kolejką, chociaż młoda jeździłaby ze sto razy jakby mogła.
Ogromną radość sprawiliśmy swojemu dziecku kupując bański mydlane z pistoletu, grająca i świecące. Miśka uwielbia bańki mydlane więc biegała z tym pistoletem i "strzelała" bańkami w różne dzieci, w nas i we wszystkich co się nawinęli.
Myślę, że Anielka była szczęśliwa w dzień dziecka, a to najważniejsze.

Zdjęć niestety nie wiele, ale dziele się tym co mam:)